ENG

მაღალკვალიფიციური ექიმ-პედიატრის მომსახურება

24 საათიანი უფასო სატელეფონო კონსულტაცია

სათაური: კანდიდა ინფექციები ბავშვთა ასაკში

კანდიდა ინფექციები ბავშვებში
კანდიდათი გამოწვეული ინფექციური დაავადებების კლინიკური გამოვლინება ვარირებს ლოკალურად ლორწოვანი მემბრანის დაზიანებიდან ფართოდ დისემინირებულ მულტისისტემურ ინფექციებამდე. კანდიდა მიეკუთვნება გასტროინტესტინალური და გენიტოურინალური ტრაქტის ნორმალურ ფლორას, მაგრამ იწვევს დაავადებას , როდესაც ირღვევა ეკოლოგიური ნიშის ბალანსი. 
მიმოხილვა
კეთილთვისებიანი ინფექციების უმეტესობა ხასიათდება ადგილობრივად კანსა და ლორწოვან გარსებზე ფლორის ჭარბად ზრდა-განვითარებით ნომალური მიკრობიოტის ცვლილებისას. უფრო მძიმე და პერსისტენტული ლორწოვანი გარსის ინფექციები გვხვდება პირებში, ვისაც დარღვეული აქვს უჯრედ-გაშუალებული იმუნური პასუხი. 
კანდიდემია-ძირითადად ვითარდება იმუნოკომრომეტირებულ პირებში, ან პაციენტებში, რომლებიც იმყოფებიან რეანიმაციულ განყოფილებაში. 
ინვაზიური ფოკალური ინფექციები, როგორიცაა  ენდოკარდიტი, მენინგიტი უმეტესწილად შედეგია  ინფექციის ჰემატოგენური გზით გავრცელების  იმ პაციენტებში, ვისაც აქვს ანატომიური ანომალიები ან მაგ. გულის სარქვლის პროთეზი, ცენტრალური ნერვული სისტემის შუნტები. 
კანდიდას  სახეობებიდან ყველაზე ხშირად გვხდება კანდიდა ალბიკანსი. კანდიდას სხვა სახეობები, როგორიცაა C. glabatra და C. krusei შედარებით ძნელი საიდენტიფიკაციოა, რისი მიზეზიც შეიძლება იყოს მათი ნაკლები მგრძნობელობა აზოლის ანტიფუგინალურ აგენტებზე. C. lusitaniae შეიძლება იყოს ამფოტერიცინ B-ზე რეზისტენტული. 
კან-ლორწოვანის კანდიდოზი
პირხახის კანდიდოზი-ყველაზე ხშირია ჩვილებში. გვხვდება აგრეთვე ბაშვებში, რომლებიც მკურნალობენ ანტიბიოტიკებით, საინჰალაციო გლუკოკორტიკოსტეროიდებით (ასთმა, რინიტი). ბავშვებში, რომელთაც უტარდებათ ქიმიოთერაპია, სხივური თერაპია და აგრეთვე ბავშვებში უჯრედული იმუნიტეტის დარღვევით (მაგ. შიდსი). 
პირხახის კანდიდოზი მრავალი სახით შეიძლება მანიფესტირდეს. ყველაზე ხშირია ფსევდომემბრანოზული ფორმა.ის ჩანს როგორც თეთრი ფოლაქები ლოყის ლორწოვან გარსზე, სასაზე, ენასა და პირხახაზე. ჩვილებში მიმდინარეობა შეიძლება იყოს ასიმპტომური ან შეიძლება შეზღუდონ კვება, ტკივილის გამო. მოზრდილ ბავშვებში ტიპიური სიმპტომები მოიცავს უცხო სხეულის  შეგრძნებას პირში, გემოს დაკარგვას, ტკივილს ყლაპვისას. ხშირად გააჩნია ასიმპტომური მიმდინარეობაც. 
პირხახის კანდიდოზის სხვა ფორმებია ანგულური ქეილიტი და მწვავე ატროფიული კანდიდოზი (გლოსიტი). ანგულური ქეილიტი  მტკივნეულია. ხშირია პირებში, რომლებიც ხშირად ილოკავენ პირის კუთხეებს, რაც ქმნის ხელსაყრელ გარემოს კანდიდოზის განვითარებისთვის. ხშირია იმუნოკომპრომეტირებულ პაციენტებშიც. მწვავე ატროფიული გლოსიტი შედეგია პირის ღრუს ლორწოვანის ბაქტერიული მიკრობიოტის ცვლილების (მაგ. ფართო სპექტრის ანტიბიოტიკებით მკურნალობა). დამახასიათებელია ენის დორსალური ზედაპირის ეროზია. ენა არის გლუვი, ერითემატოზული და მტკივნეული. 
პირხახის კანდიდოზის დიაგნოსტირება ჩვეულებრივ ხდება კლინიკური ნიშნების საფუძველზე. საჭიროების შემთხვევაში დადასტურება ხდება ნაცხის გრამის წესით ან კალიუმის ჰიდროქსიდით პრეპარირებით. 
პირხახის კანდიდოზის მორეციდივე ფორმის დროს ძნელია გამომწვევი კულტურის იდენტიფიკაცია. ასეთ დროს საჭიროა  პაციენტის იმუნური სისტემის და აივ ინფექციაზე კვლევების ჩატარება. 
მკურნალობა
პირხახის კანდიდოზის ყველაზე ხშირი გამომწვევი არის კანდიდა ალბიკანსი. რანდომიზებული მეტა-ანალიზური კვლევებით დადგინდა, რომ ტოპიკური ანტიფუნგალური  თერაპია პირხახის კანდიდოზისას პაციენტთა უმრავლესობაში ეფექტურია. ინიციალური მენეჯმენტი ბავშვებში  დამოკიდებულია  ასაკსა და ინფექციის სიმძიმეზე. 
მკურნალობა ჩვილებში- პირხახის კანდიდოზის  წარმატებული მკურნალობა მოცავს ტოპიკურ ანტიფუნგალურ თერაპიას და ზომების მიღებას რეინფექციის პრევენციისთვის, რომელიც გულისხმობს ხელების ჰიგიენას და იმ ნივთების სტერილიზაციას და დეკოლონიზაციას , რომელიც ბავშვის პირის ღრუში შეიძლება აღმოჩნდეს. ბოთლის თავები და საწოვარა ყოველი გამოყენების შემდეგ უნდა გასტერილდეს. 
ორალური კანდიდოზისას იმუნოკომპეტენტურ ჩვილებში გამოიყენება ნისტატინის სუსპენზია (<30 დღემდე ჩვილებში :100,000  ერთეული [50,000 ერთეული თითო ლოყაზე] 4-ჯერ დღეში 7-14 დღე; თუ ბავშვის ასაკი მეტია 30 დღეზე, მაშინ  200,000 ერთეული [100,000 ერთეული თითო ლოყაზე] 4-ჯერ დღეში 7-14 დღე). შესაძლებელია ნისტატინის სუსპენზიის შეშხაპუნება ან ბამბის ან დოლბანდის ტამპონით წასმა. მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს გამოჯანმრთელების შემდეგ 2-3 დღის მანძილზე. ჯამში 14 დღემდე. ინფექციის მუდმივ რეექსპოზიციაზე ან  ინფექციის გამომწვევ ატიპიურ სახეობებზეა საუბარი თუ არ გვაქვს კლინიკური გაუმჯობესება ან არ ლაგდება სიმპტომები 2 კვირის მანძილზე .ორალური ფლუკონაზოლი გამოიყენება ნისტატინის ალტერნატივად. 
გენციან იისფერი (0,5% ან 1%) გამოყენება ლოყის ლორწოვანზე 1-2 -ჯერ დღეში შეიძლება იყოს ასევე ეფექტური. გენციან იისფერმა შეიძლება შეღებოს ჩვილის ტუჩები , ტანსაცმელი და შეიძლება გამოიწვიოს გაღიზიანება და დაწყლულება . ვინაიდან ხელმისაწვდომია სხვა ეფექტური საშუალებები გენციან იისფერი იშვიათად არის რეკომენდირებული. 
ორალური ფლუკონაზოლი (6მგ/კგ-ზე პირველ დღეს, შემდეგ 3 მგ/კგ-ზე  1-ჯერ დღეში 14 დღის მანძილზე. ) რეკომენდირებულია პირხახის კანდიდოზისას, რომელიც რეფრაქტერულია ნისტატინით მკურნალობაზე . უნდა მოხდეს გამომწვევი კულტურის განსაზღვრა და/ან იმუნური დეფიციტზე პაციენტის გამოკვლევა  პირხახის კანდიდოზისას, რომელიც არ ექვემდებარება ფლუკონაზოლით მკურნალობას. 
მოზრდილ ბავშვთა მკურნალობა - ორალური კანდიდოზის მსუბუქი სიმძიმისას მოწოდებულია ტოპიკური ნისტატინით ან კლოტრიმაზოლით მკურნალობა 7-14 დღე. (რეკომენდირებულია 400,000-დან 600,000 ერთეულამდე . უნდა მოხდეს პირის ღრუში რაც შეიძლება დიდხანს დაყოვნება გადაყლაპვამდე, 4-ჯერ დღეში . თუ ბავშვს არ შეუძლია ამის გაკეთება, მაშინ რეკომედირებულია ტაბლეტების გამოყენება (1-2 ტაბლეტი [თითო 200,000 ერთეული] 4-ჯერ დღეში). კლოტრიმაზოლი რეკომენდირებულია ტაბლეტირებული ფორმით (10 მგ ; 5-6 ჯერ დღის მანძილზე) . ნისტატინის და კლოტრიმაზოლის ტაბლეტირებული ფორმები არ გამოიყენება 4 წლამდე ასაკსი. (გადაცდენის  რისკის არსებობის გამო) . 
მძიმე ფორმისას (თუ დაზიანებულია  50 ან 50 %-ზე მეტი ორალურის ლორწოვანი გარსი და/ ან  დაზიანება არის ღრმა და ეროზიული) ან რეფრაქტერული პირხახის კანდიდოზისას , ნაწილობრივ იმუნოკომმპრომეტირებულ ბავშვებში მოწოდებულია სისტემური თერაპია. ამ დროს რეკომენდირებულია ფლუკონაზოლი  (6მგ/კგ-ზე პირველ დღეს, შემდეგ 3 მგ/კგ-ზე  1-ჯერ დღეში7- 14 დღე). თუ არ გავქვს ამ მკურნალობაზე დადებითი შედეგი  გამოიყენება ალტერნატიული ანტიფუნგალური აგენტები , ხდება გამომწვევი კულტურის განსაზღვრა და იმუნურ დეფიციტზე პაციენტის გამოკვლევა. 
თუ პაციენტს აღენიშნება ნეიტროპენია, საჭიროა ანტიფუნგალური საშუალების ინტრავენურად შეყვანა ( მაგ. 6მგ/კგ-ზე პირველ დღეს, შემდეგ 3 მგ/კგ-ზე  1-ჯერ დღეში 14 დღე). 
რანდომიზებული კვლევებით დადგინდა, რომ იმუნოკომპრომეტირებულ  ბავშვებში ( სიმსივნე, იმუნური დარღვევები , აივ ინფექცია  და იმუნოსუპრესიული თერაპია ) ორალური კანდიდოზისას ფლუკონაზოლი  იყო უფრო მეტად ეფექტური, ვიდრე ნისტატინი. 
ოროფარინგეალური კანდიდოზის მძიმე ფორმისას, რომელიც რეფრაქტერულია ფლუკონაზოლით მკურნალობაზე  გამოიყენება ამფოტერიცინი ან ექინოქანდინი. 

საფენის დერმატიტი- კანდიდათი გამოწვეული საფენსმიერი დერმატიტი ხშირია ჩვილ ბავშვებში. ტიპიური გამომწვევი არის C. albicans. კანდიდათი გამოწვეული საფენისმიერი დერმატიტისას გამონაყარი კლასიკურად მოიცავს საზარდულის არეს  . გამონაყარი არის ერითემატოზული , სატელიტებთ. მოიცავს ზედაპირულ შრეს. 
დიაგნოზი ემყარება ჩვეულებრივ კლინიკურ გამოვლინებას . (გამონაყრის ლოკალიზაცია და გამონაყრის ტიპს. ) თუ აუცილებელია დიაგნოზის დადასტურება შეიძლება დაზიანებული არიდან მიღებული მასალის პრეპარირებით გრამის ან კალიუმის ჰიდროქსიდით . 
პერსისტენტული კანდიდათი გამოწვეული საფენისმიერი  დერმატიტი ბავშვებში შეიძლება იყოს ნიშანი შაქრიანი დიაბეტი ტიპის 1-ის , ქრონიკული კანლორწოვანი კანდიდოზის ან დაუდგენელი იმუნოდეფიციტის ნიშანი. 
ინტერტრიგო- ამ დროს კანდიდოზი ვითარდება იქ, სადაც კანის ზედაპირები მჭიდროდ ეხება ერთმანეთს (მაგ. კისრის მიდამო ჩვილებში, იღლიის არე და სხვა ). კლინიკურად ვლინდება ერითმატოზული, მაცერირებული ფოლაქები და პერიფერიულად თანამგზავრი პაპულო-პუსტულებით. დაზიანება შეიძლება იყოს მტკივნეული თუ ინფექციას ახლავს კანის დაზიანებაც. 
ვულვოვაგინიტი-წინასწარგანმწყობი კანდიდოზი ჩვილებში მოიცავს საფენის გამოყენებას, ფართო სპექტრის ანტიბიოტიკებს, იმუნოსუპრესიას. მოზრდილებში  რისკ ფაქტორებს მიეკუთვნება  სხვადასხვა კონტრაცეფტული საშუალებები (ვაგინალური ღრუბლები, დიაფრაგმა, საშვილოსნოშიდა საშ. ), ესტროგენებით თერაპია( მოიცავს ორალურ კონტრაცეფტივებს) და ორსულობა. 
პირველი კლინიკური მანიფესტაცია ვულვოვაგინიტისას არის ქავილი და გამონადენი. შეიძლება გამოვლინდეს დიზურია და ვაგინის დაზიანება. დისპარეუნია შეიძლება იყოს სექსუალურად აქტიურ მოზარდებში. გამოკვლევებისას ჩანს ვულვარული ერითემა, ვაგინალური ერითემა  და ხაჭოსებრი გამონადენი, მაგრამ შეიძლება იყოს წყლისებური. ზოგ პაციენტში , სადაც გამომწვევი არის C. glabrata, აქვთ მცირე რაოდენობით გამონადენი და უმეტესწილად აღენიშნებათ მხოლოდ სიწითლე ვაგინალური გამოკვლევებით. 
დიაგნოზი ისმევა კლინიკური გამოვლინებების საფუძველზე. თუ აუცილებელია ხდება ობსერვაცია სოკოზე, რომლის დათესვა ხდება სველ ნიადაგზე ან პრეპარირება ხდება კალიუმის ჰიდროქსიდით. 
ბალანიტი-შეიძლება იყოს როგორც საფენისმიერი დერმატიტის შემადგენელი ნაწილი ჩვილებში. შეიძლება შეგვხვდეს სექსუალურად აქტიურ მოზარდებში. კლინიკური გამოვლინება მოიცავს თეთრ პატჩებს ასოზე. ახასიათებს ქავილი და წვის შეგრძნება.  ინფექცია შეიძლება გავრცელდეს ბარძაყებზე,  დუნდულოებზე, სკროტუმზე. 
ეზოფაგიტი-საყლაპავის კანდიდოზი ვითარდება პირებში, ვისაც აქვს სისხლის ავთვისებიანი სიმსივნეები და აივ ინფექცია. 
კანდიდოზური ეზოფაგიტის დამახასიათებელი ნიშანია ოდინოფაგია (ტკივილი ყლაპვისას). პაციენტები ტკივილის არედ უთითებენ რეტროსტერნალურ არეს. 
დიაგნოსტიკისთვის საჭიროა ენდოსკოპია.  დიაგნოზს ადასტურებს ლორწოვანზე თეთრი ფოლაქები. ბიოფსია ადასტურებს დიაგნოზს. ალტერნატიული დიაგნოსტიკური ღირებულება აქვს აივ/შიდსიან პაციენტებში ანტიფუნგალური თერაპიის ფონზე -ყლაპვის გაუმჯობესებას. თუ არ გვაქვს ფლუკონაზოლზე გაუმჯობესება 3-4 დღეში ნაჩვენებია ენდოსკოპია და ბიოფსია. თუ ენდოსკოპიით მივიღებთ შედეგებს, რაც დამახასიათებელია კანდიდოზისთვის, მაშინ გამართლებულია ანტიფუნგალური მკურნალობა, ოღონდ არა ფლუკონაზოლით . მედიკამენტის შერჩევა ხდება კულტურის გათვალისწინებით. 
ქრონიკული კან-ლორწოვანის კანდიდოზი-იშვიათი სინდრომია, რომელიც როგორც წესი ბავშთა ასაკში იჩენს თავს. ზოგ პაციენტს ამ დროს აქვს აუტოსომურ რეცესიული პოლიგლანდულური აუტოიმუნური სინდრომი ტიპი 1( რომელიც შეიძლება მანიფესტირდეს ჰიპოპარათიროიდიზმით, ჰიპოთირეოზით,  თირკმელზედა ჯირკვლის უკმარისობით). 
T უჯრედების დეფექტი შეიძლება იყოს მიზეზი იმისა, რომ ვერ ხერხდება ლორწოვანიდან და კანის სტრუქტურიდან სოკოს ერადიკაცია. კლინიკური გამოვლინება არის მძიმე (ვაგინიტი, ონიქომიკოზი, და კანის ქრონიკული დაზიანება). ჰიპერკერატოზი, კანის დაზიანება სახეზე , სკალპზე და ხელებზე შეიძლება ფსიქოსოციალური პრობლემებით იყოს გამოწვეული. ვისცერული დაზიანება იშვიათია. რემისიისთვის საჭიროა  სოკოს საწინააღმდეგო მკურნალობა. 
ინვაზიური კანდიდოზი
კანდიდემია და მწვავე დისემინირებული კანდიდოზი-კანდიდემიისას სისხლში ვლინდება  კანდიდა.  ახალშობილები, იმუნოკომპრომირებული მასპინძლები და ბავშვები , რომლებიც იმყოფებიან ინტენსიური თერაპიის ქვეშ წარმოადგენენ კანდიდემიის განვითარების რისკის ჯგუფს . მწვავე დისემინირებულ კანდიდოზზეა საუბარი, როდესაც რამდენიმე შინაგან ორგანოში ჰემატოგენური გზით გავრცელებულია ინფექცია. 
კლინიკური მანიფესტაცია კანდიდემიისას ვარირებს მინიმალური ცხელებიდან ელვისებური სეფსისის სინდრომის მსგავსად. მულტიორგანული დაზიანების  ნიშნებიც შეიძლება იყოს გამოვლენილი. კლინიკური მახასიათებლებია თვალების , კანის დაზიანება და შედარებით ნაკლებად კუნთის აბსცესები. 
ინვაზიური ფოკალური ინფექციები
საშარდე გზების ინფექცია - ჰოსპიტალიზებულ პაციენტებში ხშირია კანდიდურია, მაგრამ ძნელია მისი კოლონიზაციის განსაზღვრა შარდის ბუშტში. კანდიდურიის განვითარების რისკფაქტორებია: შარდის ბუშტის კათეტერიზაცია, ანტიბიოტიკები, დიაბეტი და ქირურგიული ჩარევები.
კანდიდათი გამოწვეული პიელონეფრიტი იშვიათია. ის როგორც წესი შედეგია მეორადად ჰემატოგენური გზით ინფექციის გავრცელების. ახასიათებს მრავლობითი მიკროაბსცესები. პიელონეფრიტი შეიძლება განვითარდეს , როგორც აღმავალი ინფექციის შედეგი. ასეთ შემთხვევაში პიელონეფრიტი ძირითადად ცალმხრივია და ვითარდება ნაკლებ შეუმჩნევლად ვიდრე ჰემატოგენური გზით გავრცელებული ინფექცია. შარდის ბუშტის კანდიდოზის და კანდიდათი გამოწვეული პიელონეფრიტის ერთმანეთისგან გამიჯვნა აუცილებელია, რადგან მკურნალობის პრინციპები განსხვავებულია. კანდიდა პიელონეფრიტის სიმპტომები მსგავსია ბაქტერიული პიელონეფრიტის სიმპტომების (ცხელება, შემცივნება, ფერდის  ტკივილი და დიზურია. 
პაციენტებში კანდიდათი გამოწვეული ზემო ან ქვემო ტრაქტის ინფექციებისას შეიძლება სოკოვანი  „ბურთულები“ ჩამოყალიბდეს, რომელმაც შეიძლება დიდ ზომებსაც მიაღწიოს და გამოიწვიოს ობსტრუქცია. ასეთ შემთხვევაში მოწოდებულია ქირურგიული ჩარევა ან პერკუტანეული დრენაჟი.
პერიტონიტი- პერიტონეუმის ღრუს კანდიდა ინფექცია შედეგია პოსტოპერაციულად განვითარებული ინფექციის , გასტროინტესტინალური პერფორაციის ან ქრონიკული პერიტონეალური დიალიზის. პერიტონიტი პირველადად ვითარდება, როდესაც პერფორაციით არის გამოწვეული , ხოლო მეორადად ქირურგიული პროცედურის შემდეგ და როგორც წესი პოლიმიკრობულია. სიმპტომებია მსგავსია ბაქტერიული პერიტონიტის და ესენია: ცხელება, შემცივნება, მუცლის ტკივილი. გართულებებია სეფსისი და აბსცესი, რომელიც მოითხოვს ქირურგიულ დრენაჟს. დიაგნოსტირება ხდება CT კვლევით, ულტრაბგერით ან უშუალოდ ქირურგული ჩარევისას. ხდება ასევე გამომწვევის კულტურის განსაზღვრა. 
პაციენტები, რომლებიც იმყოფებიან ქრონიკულად პერიტონეალურ დიალიზზე , შეიძლება განუვითარდეთ კანდიდა პერიტონიტი  თუ მათ უკვე გადაიტანეს ბაქტერიული პერიტონიტი. სიმპტომები მოიცავს მუცლის სუბუქი ხასიათის ტკივილს და ცხელებას, შედარებით დაბალი ციფრებით. დიაგნოსტირება მარტივია. ხდება სადიალიზე სითხის გამოკვლევა. 
ენდოფთალმიტი-შეიძლება განვითარდეს თვალის ტრამვის, ქირურგიული ჩარევის, კანდიდემიისას გართულების სახით ჰემატოგენურად რეტინასა და ქოროიდულ წნულზე ინფექციის განვითარებისას. დიაგნოზი მოითხოვს ოფთალმოლოგიურ გამოკვლევას. რეკომენდირებულია ბადურის გაფართოებული ოფთალმოლოგიური გამოკვლევა.
ძვალ-სახსროვანი ინფექციები-კანდიდა ინფექცია აზიანებს ძვლებს და სახსრებს. ინფექციის გავრცელება შეიძლება მოხდეს  ჰემატოგენური გზით, ტრავმის შემდეგ, სახსარშიდა ინექციების, ქირურგიული პროცედურის ან საინექციო მედიკამენტების გამოყენების გზით. კანდიდათი გამოწვეული ართრიტი ან ოსტეომიელიტი ხშირად ვითარდება კანდიდემიის ფონზე. შეშუპება და სახსარში მოძრაობის შეზღუდვა მთავარი სიმპტომებია (როგორც ბაქტერიული ძვალ-სახსროვანი ინფექციებისას), მაგრამ შეიძლება იყოს ზომიერად გამოხატული. რადიოგრაფიული კვლევებით ვერ ხერხდება ბაქტერიული და სოკოვანი ინფექციების გამიჯვნა. ეტიოლოგიური დიაგნოზი დაფუძნებულია სინოვიალური სითხის  ან ძვლის ასპირატის გამოკვლევაზე . 
მენინგიტი/ცნს-ის ინფექცია-მწვავე მენინგიტი ვითარდება , როდესაც ხდება კანდიდას ორგანიზმში ფართოდ გავრცელება. კანდიდა მენინგიტი ხშირია ნეონატებში, რომელთაც აქვთ კანდიდემია.
ენდოკარდიტი-რისკ ფაქტორებია: ცენტრალური ვენოზური კათეტერი,გულის  თანდოყოლილი დაავადება, ანამნეზში გულზე ქირურგიული ჩარევა, გახანგრძლივებული კანდიდემია. კლინიკური გამოვლინება მსგავსია ბაქტერიული ენდოკარდიტის. დამახასიათებელია ცხელება და გულის დაზიანების ნიშნების და სინდრომების არსებობა. პერიფერიული ემბოლიების განვითარება მეტად ახასიათებს კანდიდათი გამოწვეულ ენდოკარდიტს, ვიდრე ბაქტერიულს. 
დიაგნოსტიკური  კრიტერიუმები მსგავსია ბაქტერიული ენდოკარტიტის სადიაგნოსტიკო კრიტერიუმების. სისხლის გამოკვლევით ვლინდება კანდიდემია , ხოლო ექოკარდიოგრაფიით ვლინდება სარქვლოვანი ვეგეტაციები. ზოგ შემთხვევაში ენდოკარდიტის ადრეული გამოვლინებაა   დიდი კალიბრის  სისხლძარღვის ( როგორიცაა ბარძაყის არტერია)  ვეგეტაციებით ემბოლიზაცია.
ჰეპატოსპლენური ან ქრონიკული დისემინირებული კანდიდიაზი-გვხვდება სისხლის ავთვისებიანი სიმსივნით დაავადებულ პაციენტებში ,გადატანილი ნეიტროპენიის ეპიზოდით.ზოგ პაციენტს ანამნეზში აღენიშნება კანდიდემია .
ჰეპატოსპლენური კანდიდიაზის კლასიკური გამოვლინება მოიცავს პერსისტენტულ ცხელებას,ცოტა ხნის წინ ნეიტროპენიის ეპიზოდს ,რომელიც დაუბრუნდა ნორმას.ცხელებას თან ახლავს მარჯვენა ზედა კვადრანტის დისკომფორტი ან ტკივილი,გულისრევა, ღებინება და ანორექსია.სისხლის შრატში მაღალია ტუტე ფოსფატაზას დონე. ღვიძლში ,ელენთასა და ხანდახან თირკმელებში აღინიშნება იზოლირებული პერსისტენტული მიკროაბსცესები .
დიაგნოსტიკისთვის საჭიროა ულტრასონოგრაფიული , მაგნიტურ რეზონანსული ან CT  კვლევა. ბიოფსიით -მრავლობითი გრანულომები. სოკოს და ჰიპების ნახვა შესაძლებელია სპეციალური საღებავების გამოყენებით. სიხლის კულტურა ნეგატიურია. 




This is the main content. To display a lightbox click here

This is the lightbox content. Close