GEO

QUALIFIED PEDIATRICIAN SERVICES

24-HOUR FREE PHONE CONSULTATION

Title:: ვირუსინდუცირებული ვიზინგის მართვა ბავშვთა ასაკში

მსტვინავი სუნთქვა - ვიზინგი გახანგრძლივებული, მუსიკალური, მაღალი ტემბრის ხმიანობაა  ამოსუნთქვის ფაზაში.
ბავშვთა ასაკში  რესპირაციულ-ვირუსული ინფექციის ფონზე განვითარებული მწვავე ვიზინგის ყველაზე ხშირი მიზეზებია: 1. ბრონქიოლიტი  (2 წლამდე ასაკი)  2. მწვავე ბრონქიტი ბრონქოსპაზმით 3. ასთმის ვირუსინდუცირებული შეტევა.
მწვავე ბრონქიტი ბრონქების უპირატესად ვირუსული ეტიოლოგიის თვითგანკურნებადი ანთებაა, ვლინდება ხველის მწვავე დასაწყისით, ნახველის პროდუქციით, ბრონქოობსტრუქციის არსებობით ან მის გარეშე.
მორეციდივე ვირუსინდუცირებული ვიზინგზე მართებულია ლაპარაკი, როცა ადგილი აქვს ვირუსული ინფექციის ფონზე განვითარებული ვიზინგის 3-4 ეპიზოდს წელიწადში.  ასეთ დროს ყოველთვის უნდა გამოირიცხოს   ბრონქული ასთმა. 
დამადასტურებელი კრიტერიუმები:
1. დაავადების დაწყება კატარული მოვლენებით
2. ვიზინგის (ობსტრუქციის ნიშნების) გამოვლენა ზ. ს. გ. - ინფექციის სიმპტომების გამოვლენისთანავე ან დაწყებიდან 2-4 დღეში
3. ტაქიპნოე და რესპირაციული დისტრესის სხვა გამოვლინებები
4. დიფუზური პერკუტორული და აუსკულტაციური მონაცემები
5. ლაბორატორიული მონაცემების მინიმალური და არასპეციფიური ცვლილებები
6. რენტგენოლოგიურად კეროვანი ცვლილებები არ არის
გამომრიცხავი კრიტერიუმები:
1. ინტოქსიკაციის (სისტემური) კლინიკური ნიშნები
2. ასიმეტრული  პერკუტორული და/ან  აუსკულტაციური მონაცემები
3. ლაბორატორიული კვლევის დადებითი შედეგები
4. რადიოლოგიურად კეროვანი ცვლილებები
5. ავადობის ხანგრძლივობა > 3 კვირაზე 

დაავადების კლინიკური ნიშნები და სიმპტომები:
მწვავე ბრონქიტი ბრონქოსპაზმით იწყება ზ.ს.გ-ის ინფექციის სიმპტომებით (ცხელება, ხველა, ნაზოფარინგიტის, კონიუნქტივიტის, რინიტის ნიშნები), რომელსაც 2 - 4 დღეში მოყვება ობსტრუქციის ნიშნები: ტაქიპნოე, ვიზინგი, შეტევითი ხველა ნახველით ან მის გარეშე, გულმკერდის ტკივილი მოზრდილ ბავშვებში. მძიმე შემთხვევებში ვლინდება რესპირაციული დისტრესის სხვა ნიშნები: რეტრაქცია, დამხმარე კუნთების მონაწილეობა სუნთქვაში, მენტალური ცვლილებები (ლეთარგია, აგზნება), ციანოზი.
ტიპიურია დიფუზური აუსკულტაციური მონაცემები:  მაღალი ტონალობის მსტვინავი ხიხინი (ვიზინგი), თავიდან მწირი, მოგვიანებით  მშრალი და სველი  მსხვილი და საშუალობუშტუკოვანი ხიხინი. 
დაახლოებით 5 - 10 დღეში ნახველის პროდუქცია უკუგანვითარდება, ხველა უხშირესად  2 კვირაში ალაგდება, იშვიათად ხანგრძლივდება 3 კვირამდე.
თუ ანამნეზში არის მითითება ვიზინგის მსგავს ეპიზოდებზე წარსულშიც, შესაძლებელია ადგილი ჰქონდეს  ასთმის ვირუსინდუცირებულ შეტევას. ასთმის ჩამოყალიბების რისკი მაღალია, თუ ბავშვს აქვს მსტვინავი სუნთქვის სულ მცირე 4 ეპიზოდი სიცოცხლის პირველი სამი წლის განმავლობაში და ამასთან 1 დიდი და 2 მცირე სადიაგნოსტიკო კრიტერიუმი (ასთმის მოდიფიცირებული პრედიქტული ინდექსი Jose A. Castro-Rodriguez, 2010):
დიდი კრიტერიუმები: 1. ატოპური დერმატიტი  2. ერთი მშობელი დაავადებულია ასთმით       
 3. მომატებული ალერგიული მრძნობელობა ერთ აეროალერგენზე მაინც (ოთახის მტვერი, ფეხსახსრიანები, შინაური ცხოველები, მცენარეები).
მცირე კრიტერიუმები: 1. ალერგიული რინიტი 2. ეოზინოფილია 3. მსტვინავი სუნთქვა გაციების შემდეგ 4. მომატებული ალერგიული მგრძნობელობა რძეზე, კვერცხსა ან მიწის თხილზე.

დიფერენციალური დიაგნოზი.
 მწვავე ვიზინგის დროს უნდა გატარდეს: ლარინგოტრაქეობრონქიტთან, ბრონქიოლიტან, ბაქტერიულ ტრაქეიტთან, უცხო სხეულიs ასპირაციასთან და საყლაპავის უცხო სხეულთან.
მორეციდივე ვიზინგის დროს: სტრუქტურულ ანომალიებთან (ტრაქეო-ბრონქომალაცია, ვასკულარული რგოლი, ტრაქეის სტენოზი, მოცულობითი წარმონაქმნები, კარდიომეგალია) და ფუნქციურ ანომალიებტან (გასტროეზოფაგური რეფლუქსი, ასპირაცია, ცილიარული დისკინეზია, ხმოვანი იოგების დისფუნქცია, ბრონქოპულმონური დისპლაზია, მაობლიტირებელი ბრონქიოლიტი, ცისტური ფიბროზი)

დიაგნოსტიკური-ლაბორატორიული ტესტები და სპეციალისტთა კონსულტაციები :
ინფორმაციის შეკრების დროს ყურადღება უნდა გამახვილდეს:
მიმდინარე ანამნეზზე: დაავადების და სუნთქვის გაძნელების დაწყების დრო, ალერგია, 
გამოყენებული მედიკამენტები (ბეტა2 აგონისტი, გლუკოკორტიკოიდი)
წარსულ ანამნეზზე: მსგავსი ეპიზოდები წარსულში, ობსტრუქციის სწრაფად პროგრესირებადი ეპიზოდი, ჰოსპიტალიზაციის რიცხვი, მათ შორის  კრიტიკული  და გადაუდებელი მედიცინის დაწესებულებებში, ინტუბაციის ფაქტი.  
კლინიკურად  უნდა შეფასდეს:
1. სასიცოცხლო ნიშნები
2. რესპირაციული დისტრესის ნიშნები
3. მენტალური სტატუსი (ლეთარგია, აგზნება)
4. პულსოქსიმეტრიის მონაცემები
მართვა იწყება  დაავადების სიმძიმის შეფასებით. 
მსუბუქი ბრონქოსპაზმი  - დისპნოე დატვირთვის დროს, საუბრობს წინადადებებით. ვიზინგი აღინიშნება მხოლოდ ექსპირაციის ბოლოს, მაჯა <100/წთ (>2წ.ასაკიდან), დამხმარე კუნთების  მონაწილეობა სუნთქვაში და სუპრასტერნალური რეტრაქცია არ აღინიშნება, SaO2 >95%. შეიძლება გამოხატული იყოს აგზნება, ტაქიპნოე. 
საშუალო  სიმძიმის ბრონქოსპაზმი - დისპნოე მოსვენებულ მდგომარეობაში (ახალშობილებში ალტერნატიული გამოვლინებებია კვების გაძნელება, ტირილის ხანგრძლიობის შემოკლება), ამჯობინებს ჯდომითი პოზიციას, საუბრობს ფრაზებით. გამოხატულია აგზნება, ტაქიპნოე, დამხმარე კუნთების ჩართვა სუნთქვაში და სუპრასტერნალური რეტრაქცია, ვიზინგი - ხმამაღალი,  მთელი ექსპირაციის ფაზაში, გულისცემა 100 – 120/წთ (>2წ. ასაკიდან), SaO2  90–95%
მძიმე - დისპნოე მოსვენებულ მდგომარეობაში (ახალშობილი უარს ამბობს კვებაზე), იძულებითი ჯდომითი პოზა,  საუბრობს სიტყვებით. გამოხატულია აგზნება, ტაქიპნოე, მკვეთრად გამოხატული დამხმარე კუნთების ჩართვა სუნთქვაში და სუპრასტერნალური რეტრაქცია, ვიზინგი - ხმამაღალი, ინსპირაციისა და ექსპირაციის განმავლობაში, გულისცემა >120/წთ (>2წ.ასაკიდან ), SaO2 <90% 
მოსალოდნელი რესპირაციული არესტი - გამოხატულია ძილიანობა ან ცნობიერების დათრგუნვა, პარადოქსული თორაკოაბდომინური მოძრაობა, ბრადიკარდია,  ვიზინგი  და ბგერითი ხმიანობა არ ისმის ე.წ. „მუნჯი ფილტვი“. 
მსუბუქი სიმძიმის ბრონქოსპაზმის მართვა შესაძლებელია ამბულატორიულად. ამბულატორიული მომსახურების დროს დიაგნოსტიკა ხდება კლინიკური ნიშნების საფუძველზე, სპეციფიური კვლევები საჭირო არ არის.  საშუალო სიმძიმის და მძიმე ბრონქოსპაზმის მართვა იწყება გადაუდებელი დახმარების დეპარტამენტში. 

ჰოსპიტალიზაციის ჩვენებები:
1.  ვიზინგის (ბრონქოსპაზმის) საშუალო ან მძიმე ეპიზოდი
2. ინიციალური თერაპიის (ბეტა2 აგონისტი, გლუკოკორტიკოიდი) არადამაკმაყოფილებელი ეფექტი
3. ინიციალური თერაპიის შემდეგ  ოქსიგენოთერაპიის შემდგომი საჭიროება რჩება (გრძელდება ვიზინგი, რეტრაქცია, არასრულფასოვანი ვენტილაცია, მენტალური სტატუსის ცვლილება)
4. ჰოსპიტალიზაციამდე მედიკამენტების (ბეტა2 აგონისტი, გლუკოკორტიკოიდი) მიღების რეჟიმის დარღვევა (ჭარბი გამოყენება, ინფორმაციის მიღება გაძნელებულია)
5. გამოხატული ინტოქსიკაციის ნიშნები, არაეფექტური ორალური ჰიდრატაცია,   ცხელება > 5დღეზე
6. ფონური დაავადებები
7. მომვლელების უუნარობა განხორციელდეს სრულფასოვანი მეთვალყურეობა და დახმარება ბინის პირობებში
8.  ტრანსპორტირების სირთულე მდგომარეობის გაუარესების შემთხვევაში

პრეჰოსპიტალური და ჰოსპიტალური მომსახურეობის დროს რეკომენდებულია :
პულსოქსიმეტრია 
ინფორმატიულია, მიზანშეწონილია განესაზღვროს ყველა  პაციენტს, რომელსაც აქვს რესპირაციული დისტრესის ნიშნები. 
სისხლის საერთო ანალიზი 
რუტინულად არ კეთდება, რადგან სპეციფიური ცვლილებები არ არის დამახასიათებელი, არ ცვლის მართვის ტაქტიკას. ჩვენება: სავარაუდო ბაქტერიული პროცესი 
სისხლის PH და ელექტროლიტები. 
ჩვენება: გამოხატული რესპირაციული დისტრესი, ანამნეზის და ფიზიკალური გასინჯვის მონაცემების შეუსაბამობა ბავშვის ზოგად მდგომარეობასთან.
გულმკერდის Ro - გრაფია. 
ჩვენება: გამოხატული ინტოქსიკაცია ან ცხელება >390,  ლოკალური ან ასიმეტრიული პერკუტორული და აუსკულტაციური მონაცემები, არაეფექტური ბრონქოლიზური თერაპია (სტაბილური ტაქიპნოე, რესპირაციული დისტრესი, დესატურაცია), მაღალი რისკის პაციენტი (გულის და ფილტვის თანმხლები დაავადებით).
პიკფლოუმეტრია. ამ გზით შესაძლებელია ობსტრუქციის სიმძიმის შეფასება, მაგრამ მისი გამოყენება ტექნიკურად ძნელია 6 წლამდე ბავშვებში და მძიმე ობსტრუქციის შემთხვევაში, ამიტომ კლინიკური დატვირთვა  არ აქვს.
საჭიროების შემთხვევაში:  C რეაქტიული პროტეინი, ულტრასონოგრაფიული კვლევა, ბრონქოსკოპია, სპეციალისტების კონსულტაცია.

მკურნალობა: მწვავე ბრონქიტი ობსტრუქციის გარეშე მკურნალობას არ საჭიროებს, რეკომენდებულია ადექვატური ჰიდრატაცია და  სიმპტომური თერაპია. თუ საეჭვოა ან დადასტურებულია ბაქტერიული  გენეზი (B. Pertussis, M. Pneumoniae)  არჩევის პრეპარატია მაკროლიდი.
ვირუსინდუცირებული ბრონქოსპაზმის დროს მკურნალობის მიზანია:
აირგამტარიგზების ობსტრუქციის მოხსნა საინჰალაციო ბრონქოდილატატორების განმეორებითი გამოყენების და ორალური კორტიკოსტეროიდული საშუალებების მაქსიმალურად ადრე ჩართვის გზით;
ჰიპოქსემიის და/ან ჰიპერკაპნიის კორექცია: პირველი მიიღწევა ოქსიგენოთერაპიით. ჰიპერკაპნიის კორექცია ხდება ობსტრუქციის ხარისხის შემცირების პარალელურად; 
რეციდივის პრევენცია 
საწყისი თერაპია. 
მსუბუქი ბრონქოსპაზმის  მართვა:
სწრაფი მოქმედების ბეტა-აგონისტი  -  ალბუტეროლი  (ვენტოლინი) ინჰალაციური თერაპია:
ნებულაიზერით. რეკომენდებული დოზა 0.15მგ/კგ. მაქსიმალური დოზა  5მგ     ან 
დოზირებული ინჰალატორით (სპეისერით). 1/4 – 1/3 შესხურება/კგ წონაზე  შეესაბამება 22,5 -30მკგ/კგ.  მაქსიმალური დოზა  8 შესხურება, რაც შეესაბამება  720მკგ. ჩვილებში უმჯობესია ნიღბის გამოყენება, ბავშვებში ორალური ბუნიკით მიწოდება  (მცირდება მედიკამენტის ნაზალური დეპოზიცია)
 თერაპიის  განმეორება შესაძლებელია 3-ჯერ იგივე დოზით  ყოველ 20 - 30 წთ-ში. (Grade 1A).  სპეისერით თერაპია უფრო სწრაფია, იაფი, არ საჭიროებს დამატებით დენის წყაროს, დანაკარგი  და ატმოსფეროს დაბინძურება მინიმალურია.                                                                         
თუ ალბუტეროლის პირველი ინჰალაციის შემდეგ ეფექტი არადამაკმაყოფილებელია, რეკომენდებულია სისტემური გლუკოკორტიკოიდი.   ორალური პრედნიზონი  ან პრედნიზოლონი 1- 2მგ/კგ. მაქსიმალური დოზა 60მგ.                                                                                                                               არ არის გამართლებული ორალური გლუკოკორტიკოიდით მკურნალობის დაწყება ზ.ს.გ.ი.  - ის დაწყებისას,  ვიზინგის  გამოვლინებამდე ან მსუბუქად გამოხატული ვიზინგის დროს.   გამონაკლისია პაციენტები, რომელთაც დაჭირდათ ჰოსპიტალიზაცია ვირუსინდუცირებული ვიზინგის წინა მძიმე ეპიზოდის გამო, ასევე პაციენტები პერსისიტული ასთმის რისკ - ფაქტორებით, რომლებიც  იღებენ  გეგმიურ ინჰალაციურ სტეროიდულ თერაპიას ხშირი გამწვავებების გამო,  და პაციენტები, რომელთც არ ჰქონდათ ეფექტი საინჰალაციო გლუკოკორტიკოიდზე წინა ეპიზოდის დროს. (Grade 2B).  
 საინჰალაციო კორტიკოსტეროიდების დადებითი ეფექტურობის მიუხედავად ეს მედიკამენტები არ არის რეკომენდებული სკოლამდელი ასაკის ბავშვებში მწვავე ეპიზოდური მსტვინავი სუნთქვის სამკურნალოდ, მათი მაღალი ღირებულების და ბრონქოდილატატორული თერაპიისაგან განსხვავებული ეფექტის არარსებობის გამო. მათი გამოყენება დასაშვებია ხშირი ეპიზოდების ან ასთმაზე დადებითი ოჯახური ანამნეზის შემთხვევაში.რეკომენდებულია  ფლუტიკაზონის პროპიონატის ინჰალაცია 750მგ  2ჯერ და ბუდესონიდი 1მგ. ნებულაიზერით 2ჯერ. (Grade 2B) 
თუ ალბუტეროლის თანმიმდევრული 3  ინჰალაციის შემდეგ  გაუმჯობესება არ არის, ნაჩვენებია  საშუალო სიმძიმის  ბრონქოსპაზმის მართვის რეკომენდაციებზე გადასვლა    (Grade 1A)  

საშუალო სიმძიმის ბრონქოსპაზმის მართვა:
ოქსიგენოთერაპია. ჩვენება:  ოთახის ჰაერზე  SpO2   ≤92%. დატენიანებული ჟანგბადი უნდა  მიეწოდოს ნაზალური კანულის ან სახის ნიღბის სახით, სანამ სატურაცია მიაღწევს ≥92%. ყველა მედიკამენტი ნებულაიზერით უნდა მიეწოდოს ჟანგბადით (6 – 8 ლ/წთ).  
ალბუტეროლი  (ვენტოლინი) ნებულაიზერით  კომბინაციაში იპრატროპიუმ ბრომიდთან (ატროვენტი). 
ალბუტეროლის  (ვენტოლინი) დოზირება: 0.15 მგ/კგ, მაქსიმალური დოზა  5მგ. თერაპიის  განმეორება შესაძლებელია 3-ჯერ იგივე დოზით  ყოველ 20 - 30 წთ-ში.  
იპრატროპიუმ ბრომიდის  (ატროვენტი) დოზირება:  250 მკგ,  თუ წონა  <20კგ  და   500 მკგ, თუ წონა >20კგ.  დოზის განმეორება შესაძლებელია ყოველ 20 – 30 წუთში სამჯერ. 
იპრატროპიუმ ბრომიდი გამოიყენება  თავიდანვე  ბეტა2 აგონისტით ნებულაიზეროთერაპიის პარალელურად, უწყვეტად  ან ალბუტეროლის მე-2 და მე-3 ინჰალაციასთან ერთად. მედიკამენტის სასუნთქ გზებში მაქსიმალური შეღწევადობისათვის  უმჯობესია საინჰალაციო ხსნარის საერთო მოცულობა შეადგენდეს  3 – 4მლ და ჟანგბადის მიწოდების სიჩქარე  იყოს 6 – 8ლ/წთ.  
პაციენტებისათვის, რომლებმაც მიიღეს ალბუტეროლის სამი  დოზა და საჭიროებენ დამატებით თერაპიას ალბუტეროლით,   ინჰალაციის განმეორება  რეკომენდებულია 30 – 45 წთ-ში ერთხელ             (Grade 1A) ან  შესაძლებელია ალბუტეროლით უწყვეტი ინჰალაცია. დოზა უწყვეტი თერაპიისათვის:   5–10კგ-მდე წონაზე  10მგ/სთ;  10–20კგ-მდე წონაზე - 15მგ/სთ;   >20კგ წონაზე - 20მგ/სთ. 
სისტემური გლუკოკორტიკოიდის გამოყენება ხდება გადაუდებელი დახმარების  დეპარტამენტში მოთავსებისთანავე ან პირველი  ინჰალაციური თერაპიის შემდეგ. (Grade 1A. ) გლუკოკორტიკოიდის ადრე გამოყენება ამცირებს ჰოსპიტალიზაციის მაჩვენებელს.                                                                                                                                            ორალური პრედნიზონი ან პრედნიზოლონი  1-2მგ/კგ. მაქსიმალური დოზა 60მგ. ალტერნატიული პრეპარატია ორალური დექსამეტაზონი 0,6 მგ.კგ მაქსიმალური დოზა 16 მგ. 
იმ შემთხვევაში, როცა ბეტა აგონისტით, იპრატროპიუმ ბრომიდით და სისტემური გლოკოკორტიკოიდით თერაპიის მიუხედავად პაციენტის მდგომარეობა უარესდება, განიხილება  ი. ვ. მაგნიუმის სულფატის  ინფუზიის საკითხი. დოზა: 75მკ/კგ. მაქსიმალური დოზა 2.5გ.   ინფუზია 20 წუთის განმავლობაში (Grade 2A)
პაციენტების უმრავლესობას ინტრავენური კათეტერიზაციის საჭიროება არა აქვთ. გამონაკლისია პაციენტები, რომელთა ორალურად რეჰიდრატაცია არადამაკმაყოფილებელია.  
მძიმე ბრონქოსპაზმის მართვა
ოქსიგენოთერაპია, თუ ოთახის ჰაერზე  SpO2  ≤ 92%. დატენიანებული ჟანგბადი შეიძლება მიეწოდოს ნაზალური კანულის ან სახის ნიღბის სახით, მანამ სანამ სატურაცია არ მიაღწევს ≥92%. ყველა მედიკამენტი ნებულაიზერით უნდა მიეწოდოს ჟანგბადით (6 – 8 ლ/წთ).  
ალბუტეროლი  (ვენტოლინი) ნებულაიზერით  კომბინაციაში იპრატროპიუმ ბრომიდთან (ატროვენტი).                             
ალბუტეროლის  (ვენტოლინი)დოზირება: 0.15 მგ/კგ, მაქსიმალური დოზა  5მგ. თერაპიის  განმეორება შესაძლებელია 3-ჯერ იგივე დოზით  ყოველ 20 - 30 წთ-ში.  
იპრატროპიუმ ბრომიდის  (ატროვენტი) დოზირება:  250 მკგ,  თუ წონა  <20კგ  და   500 მკგ, თუ წონა >20კგ.  იპრატროპიუმ ბრომიდის   გამოიყენება ეპიზოდურად  ყოველ 20 – 30 წუთში სამჯერ ბეტა2 აგონისტით ნებულაიზეროთერაპიასთან ერთად, უწყვეტად  ან ალბუტეროლის მე-2 და მე-3 ინჰალაციასთან ერთად.  (Grade 1A)
პაციენტებისათვის, რომლებმაც მიიღეს ალბუტეროლის სამი  დოზა და საჭიროებენ დამატებით თერაპიას ალბუტეროლით,   ინჰალაციის განმეორება  რეკომენდებულია 30 – 45 წთ-ში ერთხელ. (Grade 1A) ან  შესაძლებელია ალბუტეროლით უწყვეტი ინჰალაცია. დოზა ხანგრძლივი უწყვეტი თერაპიისათვის:   5–10კგ-მდე წონაზე  10მგ/სთ;  10–20კგ-მდე წონაზე - 15მგ/სთ;   >20კგ წონაზე - 20მგ/სთ.
ალტერნატივა: ბავშვებში, რომლებსაც უჭირთ ჩასუნთქვა ან რომელთანაც ვერ ხერხდება ხანმოკლე მოქმედების ბეტა აგონისტებით ნებულაიზეროთერაპია,  შესაძლებელია მედიკამენტის მიწოდება კუნთში ან კანქვეშ ინექცის სახით. ეპინეფრინი 1:1000 ხსნარის ან ტერბუტალინი 1მგ/მლ ხსნარის 0.01მლ/კგ, მაქსიმალური დოზა 0.4მგ (0.4მლ) დოზის განმეორება შეიძლება სამჯერადად   ყოველ 20 წუთში, შემდეგ ყოველ 2-6 საათში საჭიროების მიხედვით. (ტერბუტალინის საინექციო ფორმა დღეისთვის ხელმისაწვდომი არ არის)
შემდგომი მკურნალობის ტაქტიკას განსაზღვრავს საწყისი თერაპიის ეფექტურობა. თუ ინიციალური თერაპია ეფექტურია, მართვა გრძელდება საშუალო სიმძიმის ბრონქოსპაზმის შეტევის მართვის რეკომენდაციების შესაბამისად.    თუ ინიციალური  თერაპია არაეფექტურია, რეკომენდებულია: 
პერიფერიული ვენის კათეტერიზაცია 
სისტემური კორტიკოსტეროიდი.  მეთილპრედნიზოლონი ი/ვ  1 – 2 მგ/კგ, მაქსიმალური დოზა 60მგ (Grade 1A. )                                                              
მაგნიუმის სულფატი ი/ვ  75მგ/კგ, მაქსიმალური დოზა  2.5მგ 20 წუთის განმავლობაში.  (Grade 2A)
თუ ჩატარებული ღონისძიებების მიუხედავად ეფექტი არადამაკმაყოფილებელია,  ტერბუტალინი  (ბეროდუალი) ნებულაიზერით. დოზა:  6-12 წელი 0,5-1მლ (10-20 წვეთი), მაქსიმალური დოზა 2მლ (40 წვეთი),  >12 წლის ასაკში 1მლ (20 წვეთი), მაქსიმალური დოზა 2,5 მლ (50 წვეთი). მედიკამენტი უნდა დაემატოს ფიზიოლოგიური ხსნარით 3-4 მლ-მდე. 
ან 
ტერბუტალინი   ი/ვ ბოლუსი 10მკგ/კგ 10 წუთის განმავლობაში;  შემდეგ უწყვეტი ინფუზია 0,3 – 0,5 მკგ/წთ. დოზა შეიძლება გაიზარდოს 0.5მკგ/კგ/წთ ყოველ 30 წუთში, მაქსიმალური რაოდენობა  5მკგ/კგ/წთ. (Grade 2B) (ტერბუტალინი საინექციო ფორმა დღეისთვის ხელმისაწვდომი არ არის). ტერბუტალინის გამოყენების უკუჩვენებაა ობსტრუქციული კარდიომიოპათია და ტაქიკარდია. 
კრიტიკული მედიცინის დეპარტამენტში გადაყვანის ჩვენებაა  მკურნალობის მიმართ რეფრაქტერული ან მზარდი რესპირაციული უკმარისობა, რაზეც მიუთითებს:
ცუდი ვენტილაცია
ჰიპოქსემია
საერთო სისუსტე
მენტალური სტატუსის ცვლილებები
PCO2  მატება
რეგრესის მიზეზი შეიძლება იყოს: გართულებები (ატელეტაზი, პნევმოთორაქსი, პნევმომედიასტინუმი, პნევმონია) ან ობსტრუქციის სხვა მიზეზები (უცხო სხეული, ვასკულარული რგოლი, ცისტური ფიბროზი)
შეტევის შემდგომი მკურნალობის და მონიტორინგის რეკომენდაციები. 
1.ბეტა 2 აგონისტები. ალბუტეროლი  (ვენტოლინი) ნებულაიზერით ან სპეისერით ყოველ 1-3 საათში. 
საინჰალაციო ალბუტეროლის დოზირება წონაზე დაფუძნებული: ≤3 0კგ მასაზე  2,5 მგ,  ≥30კგმასაზე   5 მგ. 
სპეისერით 4-8 შესხურება 
მონიტორინგი 1-4 საათში ერთხელ.  ფასდება :  სუნთქვის სიხშირე, დამატებითი კუნთების მონაწილეობა და რეტრაქცია, ვიზინგის ინტენსიობა, ინსპირაცია/ექსპირაციის ხანგრძლიობა  (≤ 1:2 ან  ≥1:3),  ვენტილაციის დარღვევები (ბგერითი ხმიანობის  შესუსტება), პულსოქსიმეტრია.

თუ მდგომარეობა სტაბილურია, მაგრამ არ უმჯობესდება,  ანალოგიური თერაპია  გრძელდება.
თუ დინამიკა დადებითია, ინტერვალები ხანგრძლივდება. აგონისტების მიღება გრძელდება სულ 3-5 დღე 4-6 საათიანი ინტერვალებით. 
თუ ეფექტი არ არის ან მდგომარეობა უარესდება, ნაჩვენებია უწყვეტი თერაპია 0,5მგ/კგ/სთ. ასეთ შემთხვევაში კარდიოპულმონური მონიტორინგი და პულსოქსიმეტრია ტარდება ყოველ 15 წთ-4 საათში.
თუ ეფექტი არადამაკმაყოფილებელია, ნაჩვენებია კრიტიკული მედიცინის დეპარტამენტში რეფერალი.
ბეტა აგონისტების გვერდითი ეფექტები: ტაქიკარდია, ჰიპერტენზია, ტრემორი
ხანგრძლივი თერაპიის გვერდითი ეფექტებია: შრატის კალიუმის, მაგნიუმის და ფოსფორის დაქვეითება. თუმცა ამას კლინიკური მნიშვნელობა აქვს მხოლოდ ბავშვებში, რომლებიც რეგულარულად იღებენ დიურეტიკებს, აქვთ ელექტროლიტური დისბალანსი ან კარდიოვასკულური დაავადება.
2. სისტემური კორტიკოსტეროიდები.  ამცირებს ანთებას და სეკრეციას. მათი გამოყენების უკუჩვენებაა მომატებული მგრძნობელობა, ჰერპესული ინფექცია და კერატიტი.                                 
პრედნიზონი, პრედნიზოლონი ან მეთილპრედნიზოლონი 1მგ/კგ ყოველ 12 საათში (მაქსიმალური დოზა 60მგ) მკურნალობის ხანგრძლიობა 5 დღე. პაციენტებისათვის, რომლებიც ცუდათ ექვემდებარებიან თერაპიას ან ჰქონდათ ერთზე მეტი მსგავსი ეპიზოდი წინა ორი თვის განმავლობაში საჭიროებენ 7-10 დღიან კურსს. ასეთ შემთხვევასი მოხსნა ხდება თანდათან: 50%-ით ყოველ 2-3 დღეში. ორალური თერაპია უმჯობესია პარენტერულზე. გამონაკლისია პაციენტები გასტროინტესტინური დაზიანებით. ინჰალაციური კორტიკოსტეროიდების ეფექტურობა  ნაკლებია. 
3. ოქსიგენოთერაპია. ქრონიკული ან პერსისტიული ჰიპოქსია (90-94%) შესაძლებელია გახდეს  შემდგომშიკოგნიტიური და ქცევის დარღვევების მიზეზი. სატურაცია შენარჩუნებული უნდა იყოს ≥92%. დატენიანებული ჟანგბადი  ეძლევა ნაზალური კანულით ან ნიღბით. ნებულაიზეროთერაპია ტარდება ასევე ჟანგბადით.  სიჩქარე 6-8ლ/წთ.                                                  
მონიტორინგი გულისხმობს სატურაციის შეფასებას :
თუ სატურაცია ≥ 94%,  მიწოდება მცირდება  ≤  15 კგ მასის ბავშვებში 1/4 ლ/წთ  და   ≥15კგ ბავშვებში 1/2  ლ/წთ-ში
თუ სატურაცია  ≤90%   სიჩქარე იზრდება სატურაციის მაჩვენებლის 91-94%-ის  მიღწევამდე. 
თუ სატურაცია 91-94%-ია, მიწოდება  გრძელდება  იგივე რეჟიმით.
რეჟიმის ცვლილების შემთხვევაში სატურაციის მაჩვენებელის გადამოწმება ხდება 5-10 წუთში და ეს ცვლილება დოკუმენტურად ფიქსირდება. თუ პაციენტის უწყდება ოქსიგენოთერაპია, პულსოქსიმეტრია ტარდება  5-10 წუთში და   ძილის დროს. იმ შემთხვევაში თუ მაჩვენებელი ≥92%, ჟანგბადის მიწოდების აუცილებლობა აღარ არის. 
4. დამატებითი მკურნალობა: სისტემური ბეტა აგონისტების გამოყენება დასაშვებია  მხოლოდ კრიტიკული მედიცინის განყოფილებაში, რადგან საჭიროებს მუდმივ მონიტორინგს.
 იპრატროპიუმ ბრომიდი (ატროვენტი) ინიციალური მკურნალობის შემდეგ სტანდარტულად  აღარ გამოიყენება, რადგან  არ აძლიერებს ეფექტს. 
მეტილქსანტინები (ამინოფილინი, თეოფილინი) ნაკლებად ეფექტურია, ვიდრე აგონისტები და ბევრი გვერდითი ეფექტი აქვს. გამოიყენება მხოლოდ კრიტიკული მედიცინის დეპარტამენტში და ასთმური სტატუსის დროს.  
მაგნიუმის სულფატი გამოიყენება მხოლოდ ინიციალური თერაპიის დროს ან  კრიტიკული მედიცინის დეპარტამენტში. 
ფიზიოთერაპია არ არის გამართლებული, რადგან  იწვევს დამატებით სტრესს. 

This is the main content. To display a lightbox click here

This is the lightbox content. Close